zaterdag 21 juni 2008

Toilettes Culturelles du Parade

De Parade is weer onderweg door Nederland, via Den Haag en Utrecht naar Amsterdam. Maar eerst volgens traditie in Rotterdam. Altijd een klein tikje lastig, de periode in Rotterdam valt in de drukke periode net voor de vakantie, het weer werkt vaak niet echt mee en de klik tussen al die Amsterdamse kunstartiesten en de Rotterdamse doe-maar-gewoon is er niet meteen.
Toch was het druk vanavond, het weer deed leuk mee en de theaters, terassen en eettenten zaten allemaal vol. Het aanbod aan tortillas, tapas, enchilladas en mochitos was overweldigend. Maar ook voor de gevolgen daarvan is een artistiek verantwoorde oplossing.[Nokiapic: ©ois]
Naast de spontane confrontatie met rondlopende spermatozoiden, een cultureel gepaste polonaise en een tango-workshop die zicht recht boven ons hoofd afspeelde zagen we ook nog een voorstelling: Mon bouillon deux. Enne, nee, we hadden ook geen idee toen we, na het lezen van deze tekst, het piepkleine stampvolle theatertentje binnenstapten: 'Eddie B. Wahr en Kees van der Vooren - van o.a. Orakter - maakten vorig jaar hun eerste Parade voorstelling als duo: Mon Bouillon. De integratie van visuele vondsten, live muziek, decor, film en droge humor werd door pers en publiek enthousiast ontvangen. De Bouillon werd nog nooit zo heet gedronken... Nog overlopend van de ideeën besloot het duo een vervolg te maken. Mon Bouillon Deux zal nóg heter worden opgediend'.
Genietbare popdeunen in een wonderlijke voorstelling waarin het spelen met beeld en geluid centraal stond: beamerprojecties hadden een ondersteunende, illustrerende en soms ontregelende functie. Zodat knoeien met tomatenketchup ook digitaal tot vlekken leidde die ook weer digitaal ongedaan konden worden gemaakt. En de acteur in dezelfde scene man en vrouw kon zijn. Dat de hertekop aan de wand gewoon meepraatte en zong is dan ook geen verrassing meer.
De 25 minuten vlogen om, en in no time stonden we alweer in de rij voor....het terras want dat wint het op een mooie zomeravond toch nog van het theater op de Parade. Maar au fond is dat terras natuurlijk óók theater...

maandag 16 juni 2008

De kunstcollectie 5: Rue de Grenelle

Fotografie is in deze wereld zo vanzelfsprekend, en toch: het is naast informatie, documentatie en entertainment ook kunst. Niet gemaakt door heel doordacht in een blok hout te werken of verf op papier te brengen maar door een moment, blik, detail of overzicht vast te leggen. Er wordt geensceneerd of niet en zo onstaat het beeld.
Bijna iedere dag staan er wel foto's in de krant die indruk maken, blijven hangen of die een plek op het prikbord verdienen. En soms is het meteen kunst.

Kunst zijn bijvoorbeeld de jazzfoto's van Ed van der Elsken, die hier in een bijna vergaan origineel boekje in de kast staan en die onlangs zijn her-uitgegeven. Foto's gemaakt met aanwezig licht tijdens nachtconcerten in het Concertgebouw eind jaren '50. Jazz in zwart en wit.

Ik lees geregeld de Parijsblog van Olivier van Beemen, correspondent in Parijs voor een aantal Nederlands bladen en uitgeverijen en inmiddels beroemd om de combi van Frankrijk-brede journalistiek, gelardeerd met soms beeldschone, Reviaans-vileine zinnetjes en andere stijlbloemen op niveau. Hij werkt geregeld samen met een andere Nederlander in Parijs, fotograaf Emile Gregoire.
Als je door het werk van Gregoire bladert zie je een mooie mix van hele strakke, gestyleerde foto's, details van een winkelpui of een modelogo met sfeervolle en melancholieke beelden van het leven, mensen in een park of een heldere ochtendlucht op een koude herfstdag.
Al dat moois bleek, na wat e-mailen, ook gewoon particulier te koop. En zo mailde ik met Emile over zijn werk en merkte dat het een lucide, zorgvuldige kunstenaar is. Ik kreeg ruime keuze in de uitvoering van de afdruk en heb het beeld van een Parijse straat, 's avonds in de regen, aan de muur. In mijn hoofd start de filmuziek van Miles Davis er bijna automatisch bij.
De foto werd gemaakt voor een fotowedstrijd en ontstond voor de deur van de fotograaf in de rue de Grenelle.
Ik vind van alles mooi aan het werk van Emile Gregoire, zijn uitersten in strak en melancholiek, en zijn vermogen om het toch wat doodgefotografeerde Parijs zo vast te leggen dat het verrassend en artistiek is.
Zo omschrijft hij zelf zijn benadering:
Having been a modern day nomad for most of his life, Emile always longed to capture his wonder at the world around him: the distant places, its exciting culture and wildlife. While living in Paris, his photography has evolved from being primarily focused on landscapes to portraying the city around him in all its forms: grandiose architecture, interesting details, the fascinating rhythm of daily life, the inhabitants and visitors. He is always looking for a new perspective on the world around us and often finds subtle relations between people or objects hidden to the eye at first glance
Er komt nog een foto aan, ergens deze zomer. Op zijn website staat een deel van zijn werk, en op Parijsblog vind je iedere vrijdag de fotocolumn 'Paris selon Gregoire'.
Hieronder in het klein, in het echt groot en mooi aan mijn wand.
Rue de Grenelle ©Emile Gregoire

zaterdag 14 juni 2008

Zeven maal Egorov

Pianist Youri Egorov werd ooit derde op het Concours Reine Elisabeth in Brussel (vroeger voluit op tv maar kennelijk hebben ze bij Canvas ook netmanagers). Twee jaar later haalde hij op het Van Cliburnconcours niet eens de finale en daar was het publiek zo boos om dat ze zelf het prijsbedrag van 10.000 dollar bijeenbrachten. Egorov had, zo lees je uit de verhalen van toen, nogal een ego. 'Persoonlijk en poëtisch', zo werd zijn spel vaak omschreven.
Hij ontvluchtte het benauwde klimaat van het Moskous conservatorium om in Nederland te wonen en werken. "Rusland is een onleefbaar land. Het is ronduit ridicuul dat je bepaalde boeken niet kunt lezen of bepaalde muziek niet mag spelen – Schoenberg bijvoorbeeld of Stockhausen: decadente kapitalistische kunst. Bovendien ben ik homoseksueel. In Rusland beschouwen ze homoseksualiteit als een vorm van krankzinnigheid."
Hij kwam naar Amsterdam, vond er de liefde en vond er zijn einde, hij overleed op 16 april 1988 aan de gevolgen van Aids, 33 jaar oud.
De eerste opname die ik van Egorov kocht was zijn uitvoering van het 20e pianoconcert van Mozart, kv 466. Van Mozart heb ik veel, ook wel dingen dubbel en van dit 20e piaonoconcert staan er waarschijnlijk wel 8 versies in de kast. Het heeft een veel somberder, dramatischer geluid dan veel andere muziek van W.A. Je hoort er de donkere tragiek in van Don Giovanni, de opera die hij twee jaar in 1787 zou schrijven.

EMI bracht onlangs een doosje uit met 7 cd's vol opnamen van Egorov. Het Mozart-concert staat er op, Het 'Emperor'-pianoconcert van Beethoven en vooral veel solowerk voor piano van Chopin, Schumann en Debussy. Aan Chopin kan ik slecht wennen maar vooral de Debussy-stukken hebben de spanning en het vernieuwende dat je bij een componist uit het impressionisme kan verwachten. Al beviel die omschrijving Debussy allerminst. "Muziek is gemaakt van kleuren en afgepaste ritmes".
Er is een actieve club mensen die via de website het bestaan en de muziek van Youri Egorov in de herinnering houden. Het nieuwe doosje toont aan hoe zinvol dat is.

Nieuwe Coldplay: Viva la Vida


Het begint met een hoesje: op de voorkant de titel Viva la Vida met wilde verfstreken gekalkt over het schilderij 'La Liberté guidant le peuple' uit 1830 van Eugène Delacroix. En verder veel nietszeggend artwork van de band zelf, de teksten verstopt in een wild ontwerpje, en een instrumentaal openingsnummer met sitar-achtige instrumentatie. Ik las dat het wordt gebruikt als intro voor de concerten.
Het titelnummer Viva la Vida is een sterke popsong, begeleid met een soort strijkers (dat weet je bij Brian Eno nooit). Mooist - na een paar keer beluisteren - is 42. Je kan het wel aan zanger Chris Martin overlaten om met zijn hoge, karakteristieke stem een zin zo te zingen dat ie niet meer uit je hoofd gaat. In '42' lukt dat volledig met: 'Those who are dead are not dead, They're just living my head'.
Erg Coldplay, en toch ook lekker aan de slag gegaan met nieuwe invloeden van wereldmuziek en medeproducer Brian Eno. Wel pretentieus maar niet topzwaar en wel veel ellende en dood enzo maar ook gewoon een mooie plaat.
Mediamarkt, nog geen 10 euro. Heb je ook het schilderwerk van de band erbij. Voor wie dat zou willen....

maandag 2 juni 2008

Opera in Rotterdam

Het was me even ontgaan maar Rotterdam had afgelopen week echte operadagen 2008. Het was al de derde keer maar in een stad waar we soms leiden aan een embarras du choix van cultuur en we zoals bekend enorm hard werken, mist een mens wel eens wat.
Toch nog 2 voorstellingen kunnen meepakken, beide niet erg traditioneel maar op hun eigen manier interessant en spannend.

De Materie
Op donderdag 29 mei zag ik een groot werk van Louis Andriessen. Nadat we in september als bij De Tijd waren geweest doken we nu in de Materie. De Materie is een uiterst complex, niet vaak uitgevoerd werk. De Tijd en De Materie behoren tot het grote oeuvre van Andriessen. Uitgevoerd door het Asko / Schonbergensemble onder Reinbert de Leeuw met solisten, in de Doelen. Het werk begint met een serie van 144 identieke fortissimo-klappen. Wel in een varierend empo, wat me voor een dirigent en orkest nog een hele opgave lijkt. Als je erover leest is het werk bijna topzwaar van de erudietie maar als opera(?) is het ook zonder al die achtergrond zeer genietbaar. Mooie teksten, fascinerende muziek en ondanks de cerebrale achtergrond komt de muziek vaak los van zijn context. Een redelijk volle zaal klapte de handen rood voor koor, orkest en aanwezige componist die zijn werk niet vaak ziet uitgevoerd.
Hier staat een cursus opera voor beginners: http://noviafacts.digi-magazine.nl/luxor/magazine.html

Bowling
In het kader van de Operadagen maakte het RO-theater een voorstelling die je met enige fantasie wel met opera kunt associeren maar die vooral erg origineel was. Een verteller/zanger, 2 musici en een man en een vrouw. Het speelt zich af in een bowlingbaan, met weinig tekst en veel muziek en een nogal absurde 'verhaallijn'. Volgens de recensent van de Volkskrant was het "eigenzinnig, lekker gek en swingend". En dat zag de Volkskrant wel goed. De makers gaven aan dat er muzikale inspiratiebronnen waren als Rufus Wainwright, LCD Soundsystem, Björk en Serge Gainsbourg. Maar ook Mozart, Stockhausen, Duke Ellington en Ennio Morricone waren nooit ver weg, zo zeiden ze. Persoonlijk vond ik het vooral lekker dramatische Britpop en een vleug Steppenwoolf met Born to be wild.
Kleine voorstelling zoals ze ook op de Parade wel eens staan, maar erg de moeite waard. Nog even in Rotterdam te zien.

woensdag 28 mei 2008

Paris je t'aime


De dvd van de film 'Paris je t'aime' is uit. De film bestaat uit een aantal losse filmpjes die allemaal in vijf minuten het verhaal vertellen van een romantische ontmoeting in één van de wijken van Parijs. Het resultaat is een collectief werk over de liefde, het moderne Parijs gezien door de ogen van internationaal vermaarde regisseurs.
Absoluut hoogtepunt is: '14th Arrondissement'. Regisseur Alexander Payne schreef het speciaal voor de Texaanse actrice Margot Martindale en het is het enige deel waarin het niet gaat over liefde tussen mensen maar over liefde van en voor een stad.
In aandoenlijk Frans vertelt 'Carol', een postbode die voor het eerst en alleen in Parijs is over haar ervaringen aan haar mede-cursisten thuis in de USA. Op het net vond ik in redelijke kwaliteit dit fragment

zondag 25 mei 2008

Dutch Blend Meeting '08

De keuze was ruim, op deze zaterdag in Rotterdam: Neil Diamond in Ahoy (ben ik te jong voor), voetbal in de Kuip (maar ik had niks oranjes om aan te trekken), Gergjev met Brahms in de Grote Zaal van de Doelen (zijn afscheid, maar hij komt nog wel ns terug). En de finale van het ESF...
Het werd: de indoor-opmaat van het Dunya-festival, Dutch Blend Meeting 2008, in alle andere zalen van de Doelen. Met Dunya regent het vrijwel altijd en dat zal dit jaar wel niet anders zijn, dus dan is de binnen-versie met notabene roltrappen die je van de ene naar de andere zaal brengen een mooi alternatief. 'World music from the Netherlands' is het motto van deze tweedaagse.Mijn route begon bij the New Cool Collective die in de wat congres-achtige Burgerzaal de sfeer er meteen goed inbliezen. Knisperende, oerstrakke jazz vol van soul en latin-invloeden met een hoofdrol voor het koper én een aangenaam uitgebreide bijdrage van gitarist Anton Goudsmit. Hier staat een concertopname op het eigen videokanaal van Paradiso.Beneden in de expohal stond de Amsterdam Klezmer Band. Balkan- en Klezmermuziek met veel vaart en swing, en soms een beetje humor zoals in dit 'De Chassid in Amsterdam':
Ik hou heel veel van koffie,
drink de sjabbes wijn,
eet gefilte fisj,
maar nooit eet ik geen zwijn,
ga dan naar de markt,
haal kip voor in de soep.
voer de joodse handel,
oi! ik voel me goed


Echt verrassend vond ik het duo Dina Medina en Carlos Matos. Medina is een Schiedamse met Kaapverdische roots die o.a. met Fernando Lameirinhas werkte. Ze heeft een mooie donkere stem waarmee ze de 'morna', de Kaapverdische blues, met veel kracht en passie zingt. Pianist Carlos Matos, ook al geboren in deze regio maar ook met stevige Kaapverdische wortels, speelde erg mooi op Fender-Rhodes maar vooral op een hele echte Steinway. Het duo maakte een erg gelukte mix van jazz en de muziek van Cabo Verde. Binnenkort in flink wat theaters te zien, trouwens.
[Nokiapics: ©ois]

zaterdag 24 mei 2008

De kunstcollectie 4

Het was de tijd ruim vóór de aankopen van kunst. De jongenskamer in het oude huis met behang dat soms een klein tikje losliet, affiches, lekker praktisch en het was mode. Ik herinner me een poster van Shellina Premix met de Shoes op brommers. Er hingen maankaarten, want daar kwamen in die tijd wel eens Amerikanen met een Apollo. Van de week, in de krant. Ineens kwam er een beeld terug, helemaal vergeten. Plaatje van een affiche dat in die tijd prominent in mijn kamer hing. Een tijdsbeeld, zou je kunnen zeggen. Het wordt bewaard in een archief van de Koninklijke Bibliotheek.
Ik had weliswaar geen Puch, nou ja een Puch maxi die ik soms leende, maar de poster gaf mijn kamertje een enorm stoer accent.

vrijdag 16 mei 2008

Long hot summers door de eeuwen heen

Dit jaar toch maar geen vaag zomerhitje van godbewaarme Jody Bernal of andere crap. En als er per ongeluk niks leuks nieuws opduikt, bombarderen we Long hot summer gewoon tot zomerhit. Hebben we tenminste nog keus. Een vegelijkend warenonderzoekje:

Moke uit 2007


Style council, begin jaren '80



Galaxy Lin uit '75

zondag 4 mei 2008

4 mei in Rotterdam

[Nokiafoto:©ois]
Oorlog heeft - zo bedacht ik vanmorgen - behoorlijk wat kunst opgeleverd. Over de oorlog, vóór de oorlog, tegen de oorlog. Geen zin om voorbeelden vóór te bedenken. Tegen zijn er zat, van verstopte Nederlandse protesten in de oorlog tegen de bezetter tot Country Joe Macdonalds' Come on all you big strong men, Uncle Sam needs your help again.
Over de oorlog, ook heel veel. Het oudste dat ik ken, van iedere dag erlangs lopen als kind, is 'De verwoeste stad' van Zadkine. Onthuld in 1953, als een van de weinige monumenten die in die tijd werden gewijd aan de oorlog in Rotterdam. Indringend, het beeld van de stad waar het hart uitgerukt is. Rotterdammers noemen het overigens, met de typerende non-poezie, kortweg Jan Gat.
Vanavond staan er weer mensen op de Coolsingel, oud én jong. Omdat herinneren en gedenken zinvol blijft. Ook als er niet zoveel mensen meer zijn die het kunnen navertellen...

'Er leven haast geen mensen meer'

Er leven niet veel mensen meer die het hebben meegemaakt
De vijand heeft er ongeveer eenderde afgemaakt
Die slapen in een jutezak, de Burmahemel is hun dak
De kampen zijn verlaten, leeg de cellen
Er leven niet veel mensen meer die het kunnen navertellen

Wim Kan

woensdag 30 april 2008

De kunstcollectie 3

De tweeling M en M maakten een paar jaar geleden beiden een zelfportret ter gelegenheid van mijn verjaardag. Moeder M. hielp een beetje maar het is hoe dan ook een prachtige eigen productie geworden. Geschilderd op speciaal reliefplaat en mooi ingelijst. Sinds ik net als half Nederland een muurtje donkerrood heb geschilderd komen ze nog mooier uit.

De kunstcollectie 2

Het verjaarskado toen ik 35 werd was een abonnement op de kunstuitleen in Maastricht. De vrienden hadden een erg mooi schilderij gevonden dat mijn eerste leen-werk werd. Te duur om zelf te kopen maar het hing een half jaar aan mijn muuur.
Bij het eerste bezoek aan de kunstuitleen in het oude Bonnefantenmuseum was ik meteen weg van dit werk: een ets zonder titel uit 1970 van Jan Montijn.Het moest na een half jaar weer terug, maar een jaar later stond het er weer. Dat kon geen toeval zijn. Ik had inmiddels gespaard bij mijn abonnement en kocht het. Echt uitleggen waarom ik het mooi vind, kan ik niet. Maar het maakt aan de muur al vele jaren deel uit van mijn leefomgeving.

De kunstcollectie 1

Met een nieuwe kunstaankoop in het buitenland in aantocht - ergens half mei moet de levering plaatsvinden- duik ik maar eens in de huidige collectie. Op enig moment in het leven moet je uit de affiches, posters en ander drukwerk aan de muur en moet er wat meer duurzame muurversiering komen. Een van mijn favorieten is deze:Annemiek Jongen, die naast kunstenaar ook kunstdocente is, zo blijkt uit deze tekst in plat Rmunsj maakte in 1996 in opdracht van de gemeente Maastricht deze prent in een 19-kleurenzeefdruk: Oppe Mérret. Er staan allerlei beeldelementen op die je op de markt en de Boschstraat in Maastricht kunt vinden, zoals gevelstenen, het beeld van Jan Pieter Minckelers, het Mooswief (symbool van de Maastrichtse vastelaovond) en de Matthiaskerk in de Boschstraat.
De zeefdruk, nog altijd als kunstkaart te koop, kreeg ik bij mijn afscheid van mijn Maastrichtste periode in 1999.

dinsdag 29 april 2008

Sergio Mendes: elpee nummer 2, cd nummer zoveel

Een van de treurige aspecten van mijn jeugd was het feit dat mijn muzieksmaak volkomen a-modieus en tegen-trends was. Waar mijn omgeving genoot van Grand Funk Railroad, Deep Purple en John Mayall, was ik van de jazz, close harmony en van de bossa nova. Ik leed er niet echt onder maar men vond het wel een beetje merkwaardig. Het is later nog wel goedgekomen met me al was ik, vrees ik, de 30 ruim gepasseerd toen ik mijn eerste Deep Purple plaat kocht. En Pink Floyd ben ik eigenlijk ook 2 jaar geleden pas echt gaan waarderen na een 5 uur durende autorit vol Dark Side en Medle met kenner/liefhebber/collega H.

Nog geen 15 jaar was ik, mijn elpees nummerde ik nog en kennelijk was aankoop nummer 2, op 7 april 1970, 'Sergio Mendes and Brasil '66'. Een soort verzamelplaat, uitgebracht in verband met het optreden op het Grand Gala du Disque van 1970. Mendes is bekend geworden met de mix van Braziliaanse volksmuziek met jazz, geinspireerd door de grote Antonio Carlos Jobim. De muziek die hij in die tijd maakt staat nog steeds als een huis. Een paar jaar geleden werd het album Equinox uit 1967 op cd uitgebracht. Een soort mini-elpee hoesje en een opname die niet was bewerkt; je hoort de bandruis van de originele studiosessie. Niks aan gedubd, zo op de band gezet en het klinkt geweldig.
Sergio Mendes is inmiddels Brasil '67, qua leeftijd althans. Still going strong en met een nieuwe cd, in samenwerking met Will.i.am van de Black Eyed Peas. Uit het cdboekje blijkt dat veel stukken zijn opgenomen in verschillende studio's en dat tussen opnamedatum van orkest en zang soms maanden zitten. Wat kunstmatiger dus dan in de tijd van Equinox. Maar het klinkt, swingt en loungt als een trein: Encanto!

donderdag 10 april 2008

Aimez-vous Brahms?

Vorig jaar al uitgekomen maar even gemist: Brahms pianoconcerten 1 en 2. Het lijken wel symfonieeen, zeggen de kenners, het lijkt wel kamermuziek met al die dialogen, zegt solist Nelson Freire. Hij zat blij en verheugd in het Leipziger Gewandhaus met het orkest dat daar zijn thuisbasis heeft. Chailly was expressief en gedreven en zo maakten ze met zijn allen de Gramophone Award winner en Record of the year 2007.
En dat is allemaal te horen op 2 cd's van Decca, overal te koop.

FreireChailly
Uploaded by Koois

zaterdag 29 maart 2008

Cultureel kabeltje opent wereld

Als je het al niet allang hebt: een kabeltje tussen je pc/laptop en de audioinstallatie opent werelden van muziek, webradio, extra geluid bij video's en...mijn cassette. Jeweetwel, vroeger maakte je een bandje om mensen je eigen muzikale voorkeur op te dringen. Ik heb zelf aan zulke bandje hele mooie tips overgehouden.
Maarja, dragers als cd's, cassettes en usb-sticks zijn sooo last year, dus je maakt je bandjes gewoon online. Hier staat mijn huidige cassette. Je kan klikken en door de muziek heen schakelen. En vanaf de startpagina www.muxtape kom je in een willekeurig overzicht van andere bandjesmakers. Daar kan je ook ontdekken hoe dit klinkt:

vrijdag 21 maart 2008

De MP van Nézet-Séguin: niet hip, wel mooi

We hebben het deels te danken aan een postbode dat de Mattheus Passion is zoals hij is, compleet met 'Erbarme dich' en 'O Mensch bewein deine Sünde gross'. De librettist van Bach, Christian Friedrich Henrici (1700-1764), bijgenaamd Picander was 'Opperpostkommissar' te Leipzig en was later aldaar districts- en stadsbelastinginner. Afgezien van de muzikale complexiteit van de Mattheus en de gelaagde betekenis van het werk zoals het door Bach is geconstrueerd, vind ik de vraag hoe je zo'n werk uitvoert ook wel erg interessant. Moet het eigenlijk klein worden gespeeld, zoals bij de Bachvereniging en andere uitvoerders die 'HIP' (Historically Informed Performance) spelen als reactie op de wolligheid van Mengelberg (wiens uitvoering uit 1939 op cd is uitgebracht met donderend orkest en brullend koor). Bij de Johannes Passion van de Bachvereniging, een paar weken geleden, stonden er in totaal 20 mensen op het podium. Gisteravond waren het er ruim 80, en dan tel ik het jongenskoor dat alleen in deel 1 zingt niet eens mee.

De nieuwe dirigent van het Rotterdams Philharmonisch, Yannick Nézet-Séguin, gaf een visitekaartje af met deze MP, voor hij vanaf september 08 de vaste dirigent wordt. Nogal gedurfd voor een dirigent die goed zit in het symfonisch repertoire en die in zijn cv grote werken van vooral Franse componisten en Mahler heeft.
En toch...lukte het hem om een mooie, indrukwekkende MP neer te zetten.
Grote bezetting dus, maar wel weer met een theorbe in het orkest, 2 orgels en ook nog een clavecimbel en zonder al teveel pathetiek in de uitvoering. De solisten maakten niet veel indruk, bij de mannen ging in hun aria's de vaart er nogal eens uit en sopraan Emma Bell zong met een zware operastem maar invalster Helena Rasker was erg overtuigend in de bepalende alt-aria's.
En zo stapte ik na 3,5 uur de regen in zoals dat meestal is na een Mattheus, met een hoofd vol deuntjes en themaatjes en met een fractie meer begrip van de zin van het bestaan.

zondag 9 maart 2008

Kreun en Zucht

De journalist Guuzbourg vond het begrip "zuchtmeisjes" uit, leurde met zijn cd en kwam bij DWDD en werd gedraaid in de Sandwich. Ik vond het een tikje gezochte categorie en reageerde met de nieuwe categorie "kreunjongens". En zo kunnen er nu twee nieuwe woorden in de Dikke van Dale...
Audiofragment uit de Sandwich van 2 maart 08:

woensdag 27 februari 2008

La fin du tour a Utrekt: 26-2-08

[foto: (C)ois]
Julien Clerc had er zin in, in "Utrekt", deze avond. En hoewel het de laatste avond was van een lange tour, leek er geen vermoeidheid te zijn. Egbert Verhees (r.)en Fred Renaudin (l.) speelden een mooi klanktapijtje onder de nog altijd stevige stem van JC. Mijn favorieten kwamen voorbij, zoals Fais moi une place, Utile, Double Enfance en het met veel suggestie aangekondigde Une vie de rien waarvoor Carla Bruni de tekst schreef. Vergeleken met Carré vorig jaar niet veel verassingen maar een mooie show, met een geconcentreerd publiek en een geconcentreerde zanger, die alle teksten er zonder 'prompteur' moeiteloos uitkrijgt.
Dit was de setlist op het podium, naast de monitor:

zondag 24 februari 2008

Véro a Liège: frissons assurés

Rij 3 van het Theatre Forum in Luik, 23 februari 08, op aanraakafstand van je idool van alweer enkele decennia: Veronique Sanson 'en pleine forme', stevige band, swingende choristes, het koor Equinox als gasten. Bahia, Vancouver, Amoureuse, Indestructible, Sans regrets, Je me suis tellement manqué, Alia Souza, Sad Limousine, Rien que de l'eau. Het was een topavond!
Dit zijn de foto's:
[foto's: (C)ois]

Geen recensie, geen rapportcijfer, wel foto's en een filmpje die de herinnering in stand houden.
[video: (C)ois]