De previewdag is traditiegetrouw een drukbezochte dag met 2 zalen en tips van films die pas later in de week in de festivalzalen gaan draaien. Breed spectrum aan films, met relatief veel toegankelijke, vrij grote films.
Paranoid ParkEen 'echte' film: goed geacteerd, zorgvuldig gezochte locaties, een heel filmisch spel met tijd, volgorde, flashbacks en weergave. Het gaat niet over heel leuke mensen en het is geen film die je leven verandert. Cijfer: 8
EggEen 2e handsboekenwinkel, een verkoper die naar zijn geboortedorp terugmoet en daar de liefde vindt. Daar gaat het vaak over in fims, over het zoeken en soms vinden van de liefde. Alles gedraaid met zorgvuldige, vaste camerastandpunten. Kalm maar niet sloom. Cijfer 8,4.
Mio fratello è figlio unicoWat Das Leben der Anderen vorig jaar was, is wat mij betreft deze film dit jaar: een instant hit die het lang gaat volhouden in de cinema's. "Mijn broer is enig kind" is de vertaling van de titel. Twee hartveroverende broertjes die zich door het leven van Italie in de jaren '60 en '70 heenslaan, soms letterlijk. Fascisme en communisme zijn lang niet meer zo geestig neergezet. De glimlach die de film oproept wordt alleen af en toe onderbroken voor ontroering. Gaat dat zien. Cijfer: wel ja, een 10.
Eindigde op 5 in de KPN-Publieksprijzen.
No Country for Old MenEen film die al met van die kreten als "magistrale verfilming" wordt aangeduid. Als je tegen veel bloed, dooie mensen en vet gedraaid geweld kan is het een aanrader. Van het acteren, de locaties en het geluid valt niks negatiefs te zeggen. Maar ik zie liever dat de karakters het eind van een film levend halen. Hier niet dus. Enge mannen met fascinerend, dreigend zuidelijk accent. Te bloederig voor mijn smaak en daarom rapportcijfer 6,5.
Import ExportUitzichtloosheid, het hoort nou eenmaal op een festival als dit. De Oekrainse verpleegster wil het beter gaan krijgen in Oostenrijk en de Oostenrijkse vader en zoon proberen het in de Oekraine. Er is weinig leuks en vrolijks en de woonkazernes zijn van een deprimerende treurigheid. Maker Ulrich Seidl lijkt niet te houden van luchthartig en optimistisch. En is in zijn poging dat te bewijzen zeer geslaagd. Daarom een 8 voor de kwaliteit.
Wonderful TownHet liefdesverhaal speelt tegen de achtergrond van een door de Tsunami getroffen dorp. Dat maakt het extra wrang. De ruines van weggespoelde appartementen staan er nog en er wordt aan nieuwe gebouwd. De mensen zijn verknipt geraakt door het trauma van het natuurgeweld en dat heeft geen fijne gevolgen voor de ontluikende liefde tussen architect en hotelmeisje. Mooi en poetisch en daarom een 7,9.
Winnaar TigerAward 2008.
Hier staat mijn huidige cassette. Je kan klikken en door de muziek heen schakelen. En vanaf de startpagina www.muxtape kom je in een willekeurig overzicht van andere bandjesmakers. Daar kan je ook ontdekken hoe dit klinkt:
De nieuwe dirigent van het Rotterdams Philharmonisch, Yannick Nézet-Séguin, gaf een visitekaartje af met deze MP, voor hij vanaf september 08 de vaste dirigent wordt. Nogal gedurfd voor een dirigent die goed zit in het symfonisch repertoire en die in zijn cv grote werken van vooral Franse componisten en Mahler heeft. 
Grote bezetting dus, maar wel weer met een theorbe in het orkest, 2 orgels en ook nog een clavecimbel en zonder al teveel pathetiek in de uitvoering. De solisten maakten niet veel indruk, bij de mannen ging in hun aria's de vaart er nogal eens uit en sopraan Emma Bell zong met een zware operastem maar invalster Helena Rasker was erg overtuigend in de bepalende alt-aria's. 
[foto: (C)ois]
In 2001 voerde de Nederlandse Bachvereniging de oerversie van de Johannespassion, de eerste van vier bekende versies, voor het eerst uit. Deze versie stamt uit 1724/1725. En net voor ze naar Japan vertrokken deed Jos van Veldhoven met zijn ensemble de Doelen aan. Kleine bezetting, totaal 20 musici/zangers op het podium. Een ingehouden passie die, geheel conform de harde afspraken die Bach met het bestuur van de Thomaskirche in Leipzig maakte, geen theatrale elementen kent. Niet zoals in de Mattheus donder en bliksem, het voorhang van de tempel scheurt wel maar dat hoor je haast niet en de aarde beeft ook een stuk minder. De kleine bezetting maakte het een bijna cantate-achtige passie. Mooi, met glansrollen van Gerd Türk als de verstaanbare en expressievolle evangelist en altus Matthew White uit Canada. Op naar de Mattheus!
De lp "Karma" van tenorsaxofonist Pharoah Sanders hoorde ik voor het eerst in 1970. Er zijn weinig platen die meteen zoveel indruk op me maakten als deze "wave-on-wave" van free-jazz, geinspireerd op Afrikaanse muziek en met sterke verwijzingen naar Oosterse spiritualiteit. Geen muziek voor elk moment van de dag maar met extreme intensiteit gespeeld en met grote impact als je tegen de nogal experimentele klank bestand bent. 
[Foto: ©ois]
De slotfilm, tot het einde toe de verrassing voor de slotavond, was The Band's visit. Hilarisch en met een zeer subtiele cultureel/politieke ondertoon over de relatie Israel - Egypte.
Het kostte de regisseur/producent/scenarist Gustavo Steinberg 5 jaar om deze film te maken. De film kostte zo'n 8 ton euro, vertelde de maker na afloop. Hij werkte toch met professionele acteurs en draaide de film in 6 weken. Het Hubert Balsfonds droeg financieel bij aan ontwikkeling en de realisatie van de film en daarom had Rotterdam vandaag de wereldpremiere. Alleen de crew had de film al gezien. Ironie en satire over geld en geldzucht van gewone mensen, een taxichauffeuse, vredesactivisten en een baby. En een indianenstam die voortaan geld wil zien voor het uitvoeren van regendansen. Lachen met een zuur randje. Binnenkort te zien in de bioscopen van Brazilie, met wel 8 kopieen...
Noorse jazz-zangeres die najaar 07 door Europa tourde en op 17 oktober ook Lantaren/Venster aandeed. Haar "Be still my heart" is een van de leukste jazzliedjes die er zijn, wat mij betreft dan. De vrij kleine zaal van L/V zat vol en beleefde een zeer sfeervolle avond met wat ik maar even singer/songwriter-jazz noem.[Foto: ©ois]
[Foto: ©ois]