Paris je t'aime

De dvd van de film 'Paris je t'aime' is uit. De film bestaat uit een aantal losse filmpjes die allemaal in vijf minuten het verhaal vertellen van een romantische ontmoeting in één van de wijken van Parijs. Het resultaat is een collectief werk over de liefde, het moderne Parijs gezien door de ogen van internationaal vermaarde regisseurs.
Absoluut hoogtepunt is: '14th Arrondissement'. Regisseur Alexander Payne schreef het speciaal voor de Texaanse actrice Margot Martindale en het is het enige deel waarin het niet gaat over liefde tussen mensen maar over liefde van en voor een stad.
In aandoenlijk Frans vertelt 'Carol', een postbode die voor het eerst en alleen in Parijs is over haar ervaringen aan haar mede-cursisten thuis in de USA. Op het net vond ik in redelijke kwaliteit dit fragment

Dutch Blend Meeting '08

De keuze was ruim, op deze zaterdag in Rotterdam: Neil Diamond in Ahoy (ben ik te jong voor), voetbal in de Kuip (maar ik had niks oranjes om aan te trekken), Gergjev met Brahms in de Grote Zaal van de Doelen (zijn afscheid, maar hij komt nog wel ns terug). En de finale van het ESF...
Het werd: de indoor-opmaat van het Dunya-festival, Dutch Blend Meeting 2008, in alle andere zalen van de Doelen. Met Dunya regent het vrijwel altijd en dat zal dit jaar wel niet anders zijn, dus dan is de binnen-versie met notabene roltrappen die je van de ene naar de andere zaal brengen een mooi alternatief. 'World music from the Netherlands' is het motto van deze tweedaagse.Mijn route begon bij the New Cool Collective die in de wat congres-achtige Burgerzaal de sfeer er meteen goed inbliezen. Knisperende, oerstrakke jazz vol van soul en latin-invloeden met een hoofdrol voor het koper én een aangenaam uitgebreide bijdrage van gitarist Anton Goudsmit. Hier staat een concertopname op het eigen videokanaal van Paradiso.Beneden in de expohal stond de Amsterdam Klezmer Band. Balkan- en Klezmermuziek met veel vaart en swing, en soms een beetje humor zoals in dit 'De Chassid in Amsterdam':
Ik hou heel veel van koffie,
drink de sjabbes wijn,
eet gefilte fisj,
maar nooit eet ik geen zwijn,
ga dan naar de markt,
haal kip voor in de soep.
voer de joodse handel,
oi! ik voel me goed

Echt verrassend vond ik het duo Dina Medina en Carlos Matos. Medina is een Schiedamse met Kaapverdische roots die o.a. met Fernando Lameirinhas werkte. Ze heeft een mooie donkere stem waarmee ze de 'morna', de Kaapverdische blues, met veel kracht en passie zingt. Pianist Carlos Matos, ook al geboren in deze regio maar ook met stevige Kaapverdische wortels, speelde erg mooi op Fender-Rhodes maar vooral op een hele echte Steinway. Het duo maakte een erg gelukte mix van jazz en de muziek van Cabo Verde. Binnenkort in flink wat theaters te zien, trouwens.
[Nokiapics: ©ois]

De kunstcollectie 4

Het was de tijd ruim vóór de aankopen van kunst. De jongenskamer in het oude huis met behang dat soms een klein tikje losliet, affiches, lekker praktisch en het was mode. Ik herinner me een poster van Shellina Premix met de Shoes op brommers. Er hingen maankaarten, want daar kwamen in die tijd wel eens Amerikanen met een Apollo. Van de week, in de krant. Ineens kwam er een beeld terug, helemaal vergeten. Plaatje van een affiche dat in die tijd prominent in mijn kamer hing. Een tijdsbeeld, zou je kunnen zeggen. Het wordt bewaard in een archief van de Koninklijke Bibliotheek.
Ik had weliswaar geen Puch, nou ja een Puch maxi die ik soms leende, maar de poster gaf mijn kamertje een enorm stoer accent.

Long hot summers door de eeuwen heen

Dit jaar toch maar geen vaag zomerhitje van godbewaarme Jody Bernal of andere crap. En als er per ongeluk niks leuks nieuws opduikt, bombarderen we Long hot summer gewoon tot zomerhit. Hebben we tenminste nog keus. Een vegelijkend warenonderzoekje:

Moke uit 2007


Style council, begin jaren '80



Galaxy Lin uit '75

4 mei in Rotterdam

[Nokiafoto:©ois]
Oorlog heeft - zo bedacht ik vanmorgen - behoorlijk wat kunst opgeleverd. Over de oorlog, vóór de oorlog, tegen de oorlog. Geen zin om voorbeelden vóór te bedenken. Tegen zijn er zat, van verstopte Nederlandse protesten in de oorlog tegen de bezetter tot Country Joe Macdonalds' Come on all you big strong men, Uncle Sam needs your help again.
Over de oorlog, ook heel veel. Het oudste dat ik ken, van iedere dag erlangs lopen als kind, is 'De verwoeste stad' van Zadkine. Onthuld in 1953, als een van de weinige monumenten die in die tijd werden gewijd aan de oorlog in Rotterdam. Indringend, het beeld van de stad waar het hart uitgerukt is. Rotterdammers noemen het overigens, met de typerende non-poezie, kortweg Jan Gat.
Vanavond staan er weer mensen op de Coolsingel, oud én jong. Omdat herinneren en gedenken zinvol blijft. Ook als er niet zoveel mensen meer zijn die het kunnen navertellen...

'Er leven haast geen mensen meer'

Er leven niet veel mensen meer die het hebben meegemaakt
De vijand heeft er ongeveer eenderde afgemaakt
Die slapen in een jutezak, de Burmahemel is hun dak
De kampen zijn verlaten, leeg de cellen
Er leven niet veel mensen meer die het kunnen navertellen

Wim Kan

De kunstcollectie 3

De tweeling M en M maakten een paar jaar geleden beiden een zelfportret ter gelegenheid van mijn verjaardag. Moeder M. hielp een beetje maar het is hoe dan ook een prachtige eigen productie geworden. Geschilderd op speciaal reliefplaat en mooi ingelijst. Sinds ik net als half Nederland een muurtje donkerrood heb geschilderd komen ze nog mooier uit.

De kunstcollectie 2

Het verjaarskado toen ik 35 werd was een abonnement op de kunstuitleen in Maastricht. De vrienden hadden een erg mooi schilderij gevonden dat mijn eerste leen-werk werd. Te duur om zelf te kopen maar het hing een half jaar aan mijn muuur.
Bij het eerste bezoek aan de kunstuitleen in het oude Bonnefantenmuseum was ik meteen weg van dit werk: een ets zonder titel uit 1970 van Jan Montijn.Het moest na een half jaar weer terug, maar een jaar later stond het er weer. Dat kon geen toeval zijn. Ik had inmiddels gespaard bij mijn abonnement en kocht het. Echt uitleggen waarom ik het mooi vind, kan ik niet. Maar het maakt aan de muur al vele jaren deel uit van mijn leefomgeving.

De kunstcollectie 1

Met een nieuwe kunstaankoop in het buitenland in aantocht - ergens half mei moet de levering plaatsvinden- duik ik maar eens in de huidige collectie. Op enig moment in het leven moet je uit de affiches, posters en ander drukwerk aan de muur en moet er wat meer duurzame muurversiering komen. Een van mijn favorieten is deze:Annemiek Jongen, die naast kunstenaar ook kunstdocente is, zo blijkt uit deze tekst in plat Rmunsj maakte in 1996 in opdracht van de gemeente Maastricht deze prent in een 19-kleurenzeefdruk: Oppe Mérret. Er staan allerlei beeldelementen op die je op de markt en de Boschstraat in Maastricht kunt vinden, zoals gevelstenen, het beeld van Jan Pieter Minckelers, het Mooswief (symbool van de Maastrichtse vastelaovond) en de Matthiaskerk in de Boschstraat.
De zeefdruk, nog altijd als kunstkaart te koop, kreeg ik bij mijn afscheid van mijn Maastrichtste periode in 1999.

Sergio Mendes: elpee nummer 2, cd nummer zoveel

Een van de treurige aspecten van mijn jeugd was het feit dat mijn muzieksmaak volkomen a-modieus en tegen-trends was. Waar mijn omgeving genoot van Grand Funk Railroad, Deep Purple en John Mayall, was ik van de jazz, close harmony en van de bossa nova. Ik leed er niet echt onder maar men vond het wel een beetje merkwaardig. Het is later nog wel goedgekomen met me al was ik, vrees ik, de 30 ruim gepasseerd toen ik mijn eerste Deep Purple plaat kocht. En Pink Floyd ben ik eigenlijk ook 2 jaar geleden pas echt gaan waarderen na een 5 uur durende autorit vol Dark Side en Medle met kenner/liefhebber/collega H.

Nog geen 15 jaar was ik, mijn elpees nummerde ik nog en kennelijk was aankoop nummer 2, op 7 april 1970, 'Sergio Mendes and Brasil '66'. Een soort verzamelplaat, uitgebracht in verband met het optreden op het Grand Gala du Disque van 1970. Mendes is bekend geworden met de mix van Braziliaanse volksmuziek met jazz, geinspireerd door de grote Antonio Carlos Jobim. De muziek die hij in die tijd maakt staat nog steeds als een huis. Een paar jaar geleden werd het album Equinox uit 1967 op cd uitgebracht. Een soort mini-elpee hoesje en een opname die niet was bewerkt; je hoort de bandruis van de originele studiosessie. Niks aan gedubd, zo op de band gezet en het klinkt geweldig.
Sergio Mendes is inmiddels Brasil '67, qua leeftijd althans. Still going strong en met een nieuwe cd, in samenwerking met Will.i.am van de Black Eyed Peas. Uit het cdboekje blijkt dat veel stukken zijn opgenomen in verschillende studio's en dat tussen opnamedatum van orkest en zang soms maanden zitten. Wat kunstmatiger dus dan in de tijd van Equinox. Maar het klinkt, swingt en loungt als een trein: Encanto!

Aimez-vous Brahms?

Vorig jaar al uitgekomen maar even gemist: Brahms pianoconcerten 1 en 2. Het lijken wel symfonieeen, zeggen de kenners, het lijkt wel kamermuziek met al die dialogen, zegt solist Nelson Freire. Hij zat blij en verheugd in het Leipziger Gewandhaus met het orkest dat daar zijn thuisbasis heeft. Chailly was expressief en gedreven en zo maakten ze met zijn allen de Gramophone Award winner en Record of the year 2007.
En dat is allemaal te horen op 2 cd's van Decca, overal te koop.

FreireChailly
Uploaded by Koois

Cultureel kabeltje opent wereld

Als je het al niet allang hebt: een kabeltje tussen je pc/laptop en de audioinstallatie opent werelden van muziek, webradio, extra geluid bij video's en...mijn cassette. Jeweetwel, vroeger maakte je een bandje om mensen je eigen muzikale voorkeur op te dringen. Ik heb zelf aan zulke bandje hele mooie tips overgehouden.
Maarja, dragers als cd's, cassettes en usb-sticks zijn sooo last year, dus je maakt je bandjes gewoon online. Hier staat mijn huidige cassette. Je kan klikken en door de muziek heen schakelen. En vanaf de startpagina www.muxtape kom je in een willekeurig overzicht van andere bandjesmakers. Daar kan je ook ontdekken hoe dit klinkt:

De MP van Nézet-Séguin: niet hip, wel mooi

We hebben het deels te danken aan een postbode dat de Mattheus Passion is zoals hij is, compleet met 'Erbarme dich' en 'O Mensch bewein deine Sünde gross'. De librettist van Bach, Christian Friedrich Henrici (1700-1764), bijgenaamd Picander was 'Opperpostkommissar' te Leipzig en was later aldaar districts- en stadsbelastinginner. Afgezien van de muzikale complexiteit van de Mattheus en de gelaagde betekenis van het werk zoals het door Bach is geconstrueerd, vind ik de vraag hoe je zo'n werk uitvoert ook wel erg interessant. Moet het eigenlijk klein worden gespeeld, zoals bij de Bachvereniging en andere uitvoerders die 'HIP' (Historically Informed Performance) spelen als reactie op de wolligheid van Mengelberg (wiens uitvoering uit 1939 op cd is uitgebracht met donderend orkest en brullend koor). Bij de Johannes Passion van de Bachvereniging, een paar weken geleden, stonden er in totaal 20 mensen op het podium. Gisteravond waren het er ruim 80, en dan tel ik het jongenskoor dat alleen in deel 1 zingt niet eens mee.

De nieuwe dirigent van het Rotterdams Philharmonisch, Yannick Nézet-Séguin, gaf een visitekaartje af met deze MP, voor hij vanaf september 08 de vaste dirigent wordt. Nogal gedurfd voor een dirigent die goed zit in het symfonisch repertoire en die in zijn cv grote werken van vooral Franse componisten en Mahler heeft.
En toch...lukte het hem om een mooie, indrukwekkende MP neer te zetten.
Grote bezetting dus, maar wel weer met een theorbe in het orkest, 2 orgels en ook nog een clavecimbel en zonder al teveel pathetiek in de uitvoering. De solisten maakten niet veel indruk, bij de mannen ging in hun aria's de vaart er nogal eens uit en sopraan Emma Bell zong met een zware operastem maar invalster Helena Rasker was erg overtuigend in de bepalende alt-aria's.
En zo stapte ik na 3,5 uur de regen in zoals dat meestal is na een Mattheus, met een hoofd vol deuntjes en themaatjes en met een fractie meer begrip van de zin van het bestaan.

Kreun en Zucht

De journalist Guuzbourg vond het begrip "zuchtmeisjes" uit, leurde met zijn cd en kwam bij DWDD en werd gedraaid in de Sandwich. Ik vond het een tikje gezochte categorie en reageerde met de nieuwe categorie "kreunjongens". En zo kunnen er nu twee nieuwe woorden in de Dikke van Dale...
Audiofragment uit de Sandwich van 2 maart 08:

La fin du tour a Utrekt: 26-2-08

[foto: (C)ois]
Julien Clerc had er zin in, in "Utrekt", deze avond. En hoewel het de laatste avond was van een lange tour, leek er geen vermoeidheid te zijn. Egbert Verhees (r.)en Fred Renaudin (l.) speelden een mooi klanktapijtje onder de nog altijd stevige stem van JC. Mijn favorieten kwamen voorbij, zoals Fais moi une place, Utile, Double Enfance en het met veel suggestie aangekondigde Une vie de rien waarvoor Carla Bruni de tekst schreef. Vergeleken met Carré vorig jaar niet veel verassingen maar een mooie show, met een geconcentreerd publiek en een geconcentreerde zanger, die alle teksten er zonder 'prompteur' moeiteloos uitkrijgt.
Dit was de setlist op het podium, naast de monitor:

Véro a Liège: frissons assurés

Rij 3 van het Theatre Forum in Luik, 23 februari 08, op aanraakafstand van je idool van alweer enkele decennia: Veronique Sanson 'en pleine forme', stevige band, swingende choristes, het koor Equinox als gasten. Bahia, Vancouver, Amoureuse, Indestructible, Sans regrets, Je me suis tellement manqué, Alia Souza, Sad Limousine, Rien que de l'eau. Het was een topavond!
Dit zijn de foto's:
[foto's: (C)ois]

Geen recensie, geen rapportcijfer, wel foto's en een filmpje die de herinnering in stand houden.
[video: (C)ois]

Het Bachseizoen 08: de Johannespassion

In 2001 voerde de Nederlandse Bachvereniging de oerversie van de Johannespassion, de eerste van vier bekende versies, voor het eerst uit. Deze versie stamt uit 1724/1725. En net voor ze naar Japan vertrokken deed Jos van Veldhoven met zijn ensemble de Doelen aan. Kleine bezetting, totaal 20 musici/zangers op het podium. Een ingehouden passie die, geheel conform de harde afspraken die Bach met het bestuur van de Thomaskirche in Leipzig maakte, geen theatrale elementen kent. Niet zoals in de Mattheus donder en bliksem, het voorhang van de tempel scheurt wel maar dat hoor je haast niet en de aarde beeft ook een stuk minder. De kleine bezetting maakte het een bijna cantate-achtige passie. Mooi, met glansrollen van Gerd Türk als de verstaanbare en expressievolle evangelist en altus Matthew White uit Canada. Op naar de Mattheus!

Pfieeeeuw! Adele

Het is nog niet eens half februari, maar zou het mooiste liedje uit 2008 er nu al zijn? Het zou zomaar kunnen...
Adele van haar debuutcd '19'

The Creator: Pharoah Sanders

De lp "Karma" van tenorsaxofonist Pharoah Sanders hoorde ik voor het eerst in 1970. Er zijn weinig platen die meteen zoveel indruk op me maakten als deze "wave-on-wave" van free-jazz, geinspireerd op Afrikaanse muziek en met sterke verwijzingen naar Oosterse spiritualiteit. Geen muziek voor elk moment van de dag maar met extreme intensiteit gespeeld en met grote impact als je tegen de nogal experimentele klank bestand bent.
Hij was innovatief en volgens wikipedia was "John Coltrane's later style strongly influenced by Sanders". Hij speelde mee op Coltrane-klassiekers als Kulu Sé Mama, Om, Meditations en Ascension, in de jaren '60. Op Karma staat het lange stuk "The Creator has a masterplan", later ook opgenomen door zanger Leon Thomas.

Het duurde even voor ik de kans kreeg Sanders live te horen spelen, 38 jaar om precies te zijn. Op 8-2-08 speelde het Pharoah Sanders Quartet in een bomvolle Lantaren 1. Het openingsstuk was "My favourite things", een eindje weg van de versie die we kennen van Julie Andrews. Maar het is een mooi thema dat ook al door Coltrane op sopraansax op de plaat werd gezet. Het kwartet bestond uit William Henderson-piano, Nat Reeves-bas (Wynton Marsalis, Roy Hargrove, Archie Shepp) en Joe Farnsworth-drums (Benny Green, Diana Krall) en als gast een Marokkaanse slagwerk/balalaikaspeler die niet bij de bezetting genoemd werd. [Video: ©ois]. Een innovatieve en nog zeer vitale tenorist van 68, die na afloop in de kleedkamer bijkwam met een kopje thee met honing en toen best de gekoesterde cd-hoes wilde signeren en even op de foto kon.
[Foto: ©ois]

Zaterdag 2 februari op het IFFR: The End

Een volle Grote Zaal van de Doelen, optreden van de Rutgers (festivaldirecteur Wolfson en acteur/festivalgast Hauer) met de uitreiking van de KPN-Publieksprijs aan de film Persepolis (de clip die vertoond werd maakte zeer benieuwd naar de hele animatiefilm).
De slotfilm, tot het einde toe de verrassing voor de slotavond, was The Band's visit. Hilarisch en met een zeer subtiele cultureel/politieke ondertoon over de relatie Israel - Egypte.

Fraaie rol van Saleh Bakri, Palestijns acteur in Israel die zijn eerste filmrol speelt.
Zeer aan te bevelen als je hem in een cinema near you tegenkomt.

Vrijdag 1 feb op het IFFR: TigerAwards

El cielo, la tierra y la lluvia
Interessante film, maar zooo traag dat het me moeite kostte om het verhaal te volgen. Wel een mooi en consequent gefotografeerd verhaal met een donkere, aardse kleurstelling. Fascinerend hoe een maker er in slaagt om op verschillende locaties te filmen en toch overal een zelfde kleurtoon en licht te creeeren.
Maker Torres Leiva zegt over zijn eerste grote film: "Als men dit project in een concept zou moeten samenvatten, zou ik durven stellen dat het een film van "ommetjes" is: geestelijk, virtueel, te voet, in de auto, op veerboten ...".
Winnaar op het festival van de FIPRESCI Award.

Mange, ceci est mon corps
Medekijkers vonden het niet veel en de VPRO-jongen vond hem ook onbegrijpelijk maar ik kon er wel inkomen, allemaal surreele symboliek in een erg mooi gemaakt film door Michelange Quai, wiens ouders van Haiti komen. "Quay richt zich op de koloniale erfenis, op de aloude tegenstellingen - 'verhoudingen' - tussen zwart en wit. In een groot huis zien we in elegant gestileerde, melancholieke tableaux vivants onder meer de dichterlijke overwegingen van een doodsbleke oude vrouw op haar ziekbed".

Cordero de Dios
Politiek, actueel en meeslepend verhaal over het Argentinie van 1978 en dat van 2002. Politieke strijd en spanning met echte mensen in een gewaagde montage waarbij de oude en de nieuwe hoofdfiguren schijnbaar in de zelfde kamer staan. Even wennen maar erg effectief.
Eindigde op 4 in de KPN Publieksprijscompetitie (de scheurkaartjes wedstrijd).

The King of Ping Pong
Lachen...bij een zorgvuldig en liefdevol gemaakt verhaal over een dikke puber en zijn dunne broertje in de sneeuw van Noord-Zweden. Mooi gemaakt, grappig en humorvol. Tijdens de film ga je je afvragen of het nou goed zal aflopen of niet. En het loopt uiteindelijk...
Staat op 41 in de KPN Publiekslijst met een 4 (op een schaal van 1-5).